- - - - - - - - - -
Het noorden! Met zijn uitgestrekte en monotone vlaktes nodigt het landschap uit tot intimiteit en introspectie. Diep in zichzelf vinden de componisten uit dit woeste gebied een gevoel van weemoed en melancholie… 

Brahms was een eenzaat, en Sibelius hield het componeren al gauw voor bekeken. Allebei werden ze verteerd door een groot lijden, maar – wat een geluk voor ons ! – dat lijden zetten ze om in klanken, en die bezorgen ons intense muzikale momenten van een ongekende schoonheid. En zo roepen de eentonige vlaktes van het noorden een caleidoscoop aan emoties op. Sensaties, impressies en percepties worden geprikkeld en komen tot uitbarsting. Het is dat unieke vermogen om alles te overstijgen dat Brahms en Sibelius allebei in zich hebben…