- - - - - - - - - -
Tijdens de romantiek kreeg het publieke concert een nieuw elan: vanaf ca. 1820 kregen Parijse concertorganisaties als het Conservatorium, Colonne, Lamoureux en Pasdeloup duizenden concertgangers over de vloer. Het publiek kreeg  “eclectische programma’s” voorgeschoteld: een combinatie van verschillende werken, met als doel de luisteraar te ontroeren zonder hem of haar ook maar een enkel moment te vervelen.

Solisten mochten niet ontbreken: voor de harp ontstaat er een heel nieuw repertoire en componisten als Saint-Saëns, Franck, Gounod en Dubois kregen gigantische orkesten ter beschikking om ambitieuze symfonieën – hier en daar met een Duitse accentje – voor te componeren.