Anneleen Lenaerts schreef geschiedenis toen ze in 2010 als één van de eerste vrouwen (en de jongste!) de rangen mocht vervoegen van het prestigieuze Wiener Philharmoniker. De aanstelling was een logisch gevolg van het ongelooflijke parcours dat ze tot dan al aflegde: ondanks haar jonge leeftijd had Anneleen al een pak internationale prijzen gewonnen en heel wat solo recitals achter de kiezen.

“Harpist Anneleen Lenaerts displayed dynamic finesse, nuance in articulation and jaw-dropping skill...”
- aspen times
Was de harp je eerste 'liefde'?

"Neen! Mijn leraar notenleer ‘koppelde’ mij aan het instrument in een heuse blind date – en het was liefde op het eerste zicht. De harp is een erg gevoelig maar ongelooflijk krachtig instrument; het heeft bovendien een enorm pallet aan kleuren waarmee je ontelbaar veel emoties kan uitdrukken."

Hoe leef je je in die emoties in?

"Ze komen in de eerste plaats vanuit de muziek – het instrument en de artiest zijn slechts een ‘medium’."
Om de muziek die ze speelde beter te begrijpen, besliste Anneleen al snel om zich extra te verdiepen in de theorie door contrapunt en fuga bij te studeren. "Ik wou absoluut de muziektaal beter begrijpen, ze kunnen analyseren. Het helpt mij om dichter te komen bij wat de componist wou uitdrukken, en zorgt voor een solide basis waarop ik mijn persoonlijke interpretaties kan bouwen. Het is cruciaal voor mij om te starten bij die basis, het respect voor de score."

Hoe plan je je carrière?

"Die laat ik aan het toeval over. Het is zo belangrijk om de juiste mensen te ontmoeten die je leven in een goede richting sturen. De steun van je ouders en familie is trouwens even belangrijk. Als je geen van beiden hebt, is het bijna onmogelijk om je dromen waar te maken.”

Was je aanstelling bij de Wiener Philharmoniker zo een droom?

"Bij een wereldorkest als Wiener Philharmoniker gaan spelen was in eerste insantie geen droom... Ik was aan het rondreizen als soliste en speelde vooral kamermuziek. Maar na een jaar van projecten met het Bayerische Rundfunk en dirigent Mariss Jansons besefte ik hoeveel ik bijleerde door het spelen in een orkest, hoe ik muzikaal groeide. Dus besloot ik auditie te doen in Wenen, zonder al te veel hoop: hoe goed je ook speelt, je weet nooit of je spel bij de klank van een orkest past. Toen ik won was ik echt van de kaart: deel te mogen uitmaken van een orkest met zo’n rijk verleden is echt een droom.”


www.anneleenlenaerts.com

Info concert