Vaughan Williams, Vivaldi en Britten brengen een uitbundig eerbetoon aan de kracht van de lente. Ze gebruiken elk op hun manier uiteenlopende stemmen uit het verleden om het ontwaken van de natuur en de eeuwige kringloop van het leven te vieren. Van verstilde echo’s tot een jubelende finale: welkom in de lente.

-----

Ralph Vaughan William herwerkt in zijn Fantasia on a Theme by Thomas Tallis een zestiende-eeuwse hymne. Door het orkest op te splitsen creëert hij een magische echo in de muziek, die doet dromen van oude Engelse kathedralen. Met eenzelfde vakmanschap laat Antonio Vivaldi instrumenten met elkaar praten, dansen en wedijveren - helder en fris, muziek vol Venetiaanse zonneschijn.

En dan, de lente! Benjamin Britten laat zijn ongebreidelde verbeeldingskracht los voor de Spring Symphony en brengt een groot orkest, drie zangsolisten, een koor en kinderkoor samen: de transitie van de sombere winter naar een lente vol nieuw leven wordt uitbundig en met z’n allen gevierd. Geen kabbelend beekje, maar een krachtige, onstuitbare natuurkracht die de winter definitief verdrijft. Geschreven vlak na de donkere oorlogsjaren, is het een verfrissende explosie van vreugde - niet alleen om de lente, maar om een hoopvolle toekomst.