“Een instrument met het bereik als dat van de menselijke stem”: geen wonder dat de cello zoveel emoties opwekt. De winnaar van de eerste Koningin Elisabethwedstrijd voor cello, Victor Julien-Laferrière, koos het eerste echte concerto voor cello, geschreven door Robert Schumann. Daarna brengt aanvoerder cello Karel Steylaerts de flamboyante en ironische strijd van Strauss’ Don Quixote tot leven.

-----

“To surrender dreams — this may be madness.”
Het eerste echte concerto voor cello mag Robert Schumann op zijn palmares schrijven, ook al zou hij sterven zonder het live te horen. Intussen is het ontzettend populair, met dank aan het scala van emoties en aan de vele topsolisten die de gelaagdheid tastbaar maken, zoals Victor Julien-Laferrière: "Ik hoop dat het concerto van Schumann een diep-romantisch moment biedt. Het roept het beeld op van iemand die alleen is met zijn gedachten, in een intieme dialoog met de natuur."

Met Don Quixote bereikte Richard Strauss' roem als muzikale pantomimespeler nieuwe hoogten. ‘Fantastische variaties op een thema met ridderlijk karakter’, schreef hij onder het symfonisch gedicht, gebaseerd op Cervantes’ boek over de dolende ridder. En fantastisch is het, dit meesterlijk gecomponeerde verhaal dat je nu eens delicaat, dan weer ironisch en flamboyant meesleept in de strijd tegen onrecht.