Brussels Philharmonic | Interview Oren Ambarchi

Interview Oren Ambarchi

"we gaan improviseren - het is een interactie tussen mezelf, Ilan en het orkest."
- Oren Ambarchi

Oren Ambarchi is een fascinerende componist. Hij schrijft muziek die zich op de grens bevindt tussen allerlei stromingen: van elektronische muziek, improvisatie en minimalisme, over rockmuziek en songwriting, tot muziek à la Morton Feldman en Alvin Lucier. Zijn uitgave Quixotism werd vermeld in de top 50 releases van 2014 van The Wire, en in hetzelfde jaar nomineerde Pitchfork hem ‘Experimental Artist of the Year’.

Op 25 mei trekt hij naar het podium met Brussels Philharmonic en Ilan Volkov. Samen brengen ze zijn compositie Sous Vide ten gehore. Graag meer hierover? Lees dan zeker het interview onderaan.

--

live in de concertzaal

beleef Sous Vide live met Oren Ambarchi, Ilan Volkov en Brussels Philharmonic tijdens het concert Scelsi Sound Magic in Flagey

[info & tickets]
[ontdek ook: Close Encounters]

[ontdek ook: Curated by... Oren Ambarchi]
[kom meer te weten over Oren Ambarchi]

Je schreef Sous Vide in 2022. Klopt het dat het een improvisatorische compositie is?

Ja, we zullen improviseren. Het is een interactie tussen mezelf, Ilan en het orkest. Soms neem ik de leiding, waarna Ilan het orkest laat reageren op wat ik doe. Daarna reageer ik weer op het orkest, en zo voort.

Hoe improviseer je met een orkest? Hebben de muzikanten zelfs een partituur op hun pupiter?

Ilan en ik hebben een soort muzikale taal uitgewerkt met aanwijzingen voor het orkest. Hij gebruikt gebaren die verschillende speelwijzen vertegenwoordigen. Er is dus geen conventionele partituur. We kunnen ook gebruik maken van een specifieke tonaliteit of stemming die ik gebruik op mijn gitaar als basis voor de improvisatie, maar we zullen ons voornamelijk laten leiden door de aanwijzingen.

Wat bracht je op het idee om 'in real time' te componeren?

Ilan is openminded en bovendien zeer bekend met experimentele muziek. Daarnaast staat hij er ook voor open om onconventionele directietechnieken te hanteren, zoals die van Butch Morris bijvoorbeeld. Tenslotte is het iemand die de capaciteiten heeft om het überhaupt te kunnen vertalen naar orkestmusici.

Ilan en ik hebben het stuk door de jaren heen meerdere keren uitgevoerd. De eerste keer was jaren geleden, tijdens een editie van zijn Tectonics Festival in Reykjavik. We gaven de première van het werk met Iceland Symphony Orchestra. Later hebben we het ook samen uitgevoerd tijdens andere Tectonics Festivals, in Adelaide en in Athene. Elke keer is het resultaat volledig anders.

Het is niet verwonderlijk dat een improvisatorisch stuk elke keer anders klinkt. Wat zijn de verschillende tussen de verschillende uitvoeringen van Sous Vide?

Ik denk dat het de manier weerspiegelt waarop mijn spel door de jaren heen is veranderd. Ik gebruik de gitaar meer als een geluidsgenerator dan als een conventionele gitaar. De eerste keer in Reykjavik was de muziek meer dens, zoals een grote massa geluid. Dat interesseert me tegenwoordig minder. Ik speel nu meer met stilte en ruimte; ik houd ervan wanneer dingen zich langzaam ontwikkelen.

De rode draad tussen elke uitvoering is dat het langzaam is, en dat geluiden komen en gaan zonder dat je dat bewust opmerkt. Dat is wat me echt interesseert. Het is een manier om ‘tijd te rekken’.

Hoe kwam je op de titel Sous Vide?

Wel, ik houd van eten. En het idee achter de kooktechniek sous vide sprak me aan: het is een langzame manier van koken, het kost tijd. Er zit dus een beetje humor in de titel. Ik vind het belangrijk dat we onszelf niet altijd te serieus te nemen.

Hoe denk je dat de musici en het publiek zullen reageren?

Dat is moeilijk te voorspellen omdat elk orkest en publiek anders is. Ik heb gewerkt met orkesten die niet helemaal openstonden voor het idee, maar ook met orkesten die het juist verfrissend vonden om zoiets te doen. Orkestmusici krijgen niet vaak de kans om dit te doen, dus het kan onbekend terrein voor hen zijn, maar sommigen staan open voor de uitdaging en waarderen het zelfs.

Door de improvisatie is het een beetje ‘risicovol’: de muziek is edgy, het is ‘anders’. Ik denk dat mensen in het publiek dat element van spanning oppikken. Het is zeer verschillend van een recital. De laatste keer dat we Sous Vide in Athene speelden, reageerde het publiek positief.

We zullen ook composities horen van Scelsi en Murail. Ken je hun muziek?

Ja, ik ben een enorme fan van Scelsi! Ik houd er vooral van hoe hij met geluid aan de slag gaat, en hoeveel detail er te vinden is in het beperkte materiaal dat hij gebruikt in zijn muziek. Het spreekt me ook aan hoe hij initieel een niet-musicus was en een buitenstaander binnen de symfonische context. Hij is zeer inspirerend. Het is een heel belangrijke componist, en toch is het zeldzaam om zijn muziek live te horen.

SCELSI c Marc Pennartz

Scelsi Sound Magic · 25.05.2024 · Flagey

Ilan Volkov breekt resoluut de grenzen open van wat muziek is en kan zijn: houvasten vallen weg, conventies gaan de schop op, muziek wordt een fysieke ervaring - met Oren Ambarchi.

2023 Brussels Philharmonic Kazushi Ono c Lars Bauwens Fuji Superia400 Canon EF 1

Close Encounters: Open Repetitie · 23.05.2024 · Flagey

Volg de repetitie vanop een wel erg speciale plek: de stalles op het podium van Studio 4. Praat na met iemand van op of achter het podium: de dirigent of de solist, een van onze musici, of iemand van het productieteam. Wat er wordt gerepeteerd, hoe het zal verlopen, met wie je nadien een praatje maakt: dat kunnen we je nu nog niet zeggen - het repetitieproces laat zich niet voorspellen. Maar dat je in het hart van onze symfonische wereld komt, dat staat vast!