Press Play: pure imagination
Net als in muziek, worden ook op het witte doek fantasieën en dromen gretig verkend. Van poppen die tot leven komen tot filmische werelden die de realiteit tarten: ontdek het allemaal in zijn persoonlijke filmselectie.
Press Play: landscapes in motion
Van ruige kusten tot eindeloze bossen: de natuur is een eindeloze bron van inspiratie. Kaija Saariaho vond die in Californië, Benjamin Britten langs de kust van Suffolk, en Jean Sibelius in de bossen en meren van Finland. In hun muziek ademt de wereld mee.
Geïnspireerd door het concertprogramma van Sibelius 7 stelde filmjournalist Robin Broos een persoonlijke filmselectie samen. Films met iconische landschappen: meteen herkenbaar en voorgoed verankerd in ons filmgeheugen.
Lawrence of Arabia (1962)
Regie: David Lean
De Britse officier T.E. Lawrence leidt een Arabische opstand tegen het Ottomaanse Rijk, gedraaid in de eindeloze woestijnen van Jordanië en Marokko. David Lean transformeert de barre zandvlakten in een personage op zich: meedogenloos, hypnotiserend, subliem. Cinematograaf Freddie Young vangt de duinen in shots die je doen duizelen: van minuscule menselijke figuren tegen oneindige horizonnen tot zandstormen die alles verzwelgen. Zet daar de iconische score van Maurice Jarre onder, en je krijgt een symfonie van hitte en leegte.
Days of Heaven (1978)
Regie: Terrence Malick
Een liefdesdriehoek ontvouwt zich tegen de achtergrond van eindeloze tarwevelden in Texas en Alberta, gefilmd in het gouden licht van zonsopgang en zonsondergang. Terrence Malick toont de Great Plains als een oceaan van graan, waar wind en licht de hoofdrol spelen. De wuivende velden, het flakkerende vuur, de sprinkhanenplaag: de natuur wordt hier zowel schoonheid als bedreiging, onder de meeslepende muziek van Ennio Morricone.
Paris, Texas (1984)
Regie: Wim Wenders
Een man ontwaakt in de woestijn van West-Texas, zonder geheugen. Wim Wenders’ road movie volgt zijn reis door lege vlaktes, stoffige motels en eindeloze highways. De Nederlandse cinematograaf Robby Müller vangt de Amerikaanse woestijn en verlaten wegen met een Europese blik: elk shot voelt even existentieel als poëtisch. De leegte is hier niet spectaculair, maar juist stil en introspectief. Ry Cooders slidegitaar klinkt als de wind over de vlaktes.
The Lord of the Rings-trilogie (2001-2003)
Regie: Peter Jackson
Peter Jackson filmde Midden-aarde in Nieuw-Zeeland en transformeerde het land tot een mythisch paradijs. Van de groene heuvels van de Gouw tot de Southern Alps als Mordor, van de regenwouden als Fangorn tot de gletsjers als Caradhras. Elk landschap vertelt een verhaal. Howard Shores score verweeft de beelden met muziek alsof de bergen zelf zingen. Goed voor in totaal zeventien Oscars en een herdefinitie van hoe natuur op het scherm boekdelen spreekt.
The Motorcycle Diaries (2004)
Regie: Walter Salles
De jonge Ernesto ‘Che’ Guevara en zijn vriend Alberto reizen op een rammelende motorfiets door Zuid-Amerika. Walter Salles toont een continent van adembenemende diversiteit: van de ijzige Andes tot de droge Atacama-woestijn, van de groene Amazone tot de azuurblauwe kust van Chili. Elk landschap markeert een stap in Che’s politieke ontwaking. Gustavo Santaolalla’s folk-geïnspireerde score ademt de aarde van Latijns-Amerika.
The Revenant (2015)
Regie: Alejandro González Iñárritu
Kolonist Hugh Glass overleeft een berenaanval en kruipt door de bevroren wildernis van Montana en Canada. Alejandro González Iñárritu filmde het tegen het decor van de Rocky Mountains, met ijskoude rivieren en dichte wouden, uitsluitend met natuurlijk licht. De natuur is hier geen achtergrond, maar een meedogenloze tegenstander: woest, onverschillig, subliem. Leonardo DiCaprio won eindelijk zijn eerste Oscar, maar de ware ster is het landschap zelf.
Press play: de nacht
De nacht. Stilte, rust – maar ook mysterie en dreiging. Op het witte doek toont de nacht vele gezichten: van broeierige romantiek tot ijzingwekkende spanning.
PRESS PLAY: minimalisme
Minimalistische muziek en cinema gaan hand in hand. Laat je meevoeren door hypnotiserende scores van onder andere Philip Glass.
