Blithe Williams

“Ik denk dat ik ben beginnen fotograferen omdat ik bevriend wilde zijn met live performance. Je weet wel: als kind, wanneer je emoties nog in hun prille vorm ontdekt en je ze probeert uit te drukken door je ouders en al hun vrienden kleurrijke en schromelijk onnauwkeurige portretten cadeau te doen. Lange tijd was ik niet van plan om geld te verdienen met mijn camera, en eerlijk gezegd koester ik nog het meest hetgeen wat me juist ooit deed beginnen: het gebaar van een beeld schenken, iemand mijn versie van zichzelf aanbieden, of mijn versie van zijn of haar project, uit oprechte waardering. (Al apprecieer ik het tegenwoordig ook enorm wanneer ik mijn huur kan betalen).

Ik probeer projecten aan te nemen waar ik me ethisch en politiek mee kan identificeren. Iets documenteren en archiveren kan soms voelen als een kleine bijdrage aan een sociale strijd of aan gemeenschappen waar ik om geef. Ik kwam in contact met Brussels Philharmonic dankzij mijn punkvrienden – ironisch genoeg. Het grootste deel van mijn werk speelt zich af in zogenaamd ‘underground’ muzieklandschap: clubs, industriële ruimtes, kleine festivals en grassroots podia. Maar mijn muzikale traject is eigenlijk begonnen met slagwerk in een klein orkest, dus me onderdompelen in een (niet zo) klassieke context met de concerten Barely Minimal en Supra Natural voelde verrassend warm en vertrouwd. De uiteenlopende elektronische invloeden in beide programma’s waren een bijzonder gelukkige samenloop; ik heb er enorm van genoten om technieken uit mijn clubfotografie te vermengen met een meer institutionele setting.”

volledige fotoalbums op onze Facebookpagina:

· Barely Minimal

· Supra Natural