Op het randje van emotionele overdaad, maar net daarom zo onweerstaanbaar: Elgar en Brahms leveren intense romantiek en overrompelende melancholie. Een symfonisch bad waarin het heerlijk kopje ondergaan is.

-----

“It’s good! Awfully emotional! Too emotional, but I love it!”
Virtuoze genialiteit en een feilloze beheersing van zijn instrument: Christian Tetzlaff bezit de zeldzame gave om bekend repertoire volledig nieuw te laten klinken. Zijn recente opname van Elgars Vioolconcerto onderstreept zijn meesterschap in het vertellen van emotionele verhalen. Het is een vertolking die naadloos aansluit bij Elgars eigen bekentenis over het werk: 'It’s good! Awfully emotional! Too emotional, but I love it.'

Anders maar even emotioneel en persoonlijk is de Vierde Symfonie van Johannes Brahms. Overvallen door twijfels dacht hij aanvankelijk aan stoppen, maar gelukkig zette hij door. Op het toppunt van zijn kunnen brengt Brahms klassieke vorm en romantische expressie samen in een pure symfonische ervaring. Of zoals een criticus zei: “Het is als een duistere bron; hoe langer we erin turen, des te helderder schijnen de sterren terug.”