Op het kantelpunt tussen romantiek en modernisme zoeken Rachmaninov, Reger en Scriabin naar een antwoord op de uitdagingen van een wereld in volle transformatie. Modern getinte melancholie, symbolistische schilderkunst, mystieke extase - grenzen vervagen, persoonlijke expressie triomfeert.

-----

Amerika voelde nooit als een echte thuis voor Rachmaninov: zijn romantische stijl werd er als ouderwets beschouwd, en de nieuwe muzikale stromingen lagen hem niet. Dit Vierde Pianoconcerto toont de zoektocht naar wat zijn muzikale identiteit wel kon zijn: op geen enkel ander stuk werkte hij zo lang en intensief. Het resultaat? Een concerto dat balanceert tussen romantiek en modernisme, grotesk, melancholisch en uitbundig tegelijk.

Als overgang naar Scriabin’s Poème de l’extase wekt Max Reger de mysterieuze schilderijen van Arnold Böcklin tot leven, in een grillige muzikale reis die twijfelt tussen intieme eenzaamheid en wild volksfeest.

Een messias die de wereld zou veranderen met zijn muziek: zo zag Alexander Scriabin zichzelf, verre van bescheiden. “Wanneer je naar Poème de l’extase luistert, kijk dan recht in het oog van de zon!” vroeg hij een vriend. Het werk is een orgie van muzikale overdaad, net als het gedicht (maar liefst 300 regels lang!) dat hij zelf schreef om het te begeleiden. Ondanks de schimmige mystiek weet het toch de tijdloosheid op te roepen waar Scriabin van droomde, en is het barstensvol energie - en extase.