Wanneer de opdracht voor een nieuw werk voor orkest binnenkomt, weet Maya Verlaak meteen waar te beginnen: niet bij een toonaard of een vorm, maar bij de artiesten. Samen met cellist Jasmijn Lootens en violist Sarah Saviet onderzoekt Maya technieken die het vertrekpunt vormen van haar nieuwe concerto. Concreet onderzoeken ze hoe ze boventonen kunnen spelen zonder vingerzetting, enkel met de strijkstok. Technisch is dat zeer uitdagend, “en onvoorspelbaar,” vertelt Maya.

“De akoestiek speelt mee. Je kan oefenen hoeveel je wil, maar het resultaat blijft onzeker. Precies dat interesseert mij, ik ben een componist van het toeval.”

Hoewel Maya al voor orkest schreef, is dit haar eerste concerto. Haar grootste uitdaging zit in de partituur; want hoe noteer je muziek die voortvloeit uit toeval? Daarom ontwikkelde ze eigen software die opnames van de solisten analyseert en vertaalt naar twee ‘notenreservoirs’: één voor cello, één voor viool. Uit die databanken - samen goed voor meer dan tweeduizend korte fragmenten - put ze het orkestmateriaal.

De fragmenten verschijnen als miniaturen in de partituur en vormen samen een gelaagde, soms ruisachtige klankstructuur. “Alsof je twee concerti over elkaar legt,” vertelt ze.

De titel Sci-Volo-Palla verwijst naar het Italiaanse scivolo (glijbaan), volo (vlucht/vliegen) en palla (bal) (en eigenlijk ook naar haar eigen Italiaanse roots). Beweging staat hier centraal: het is een concerto van actie en reactie. De solisten zijn de aanjagers: zij spelen hun partij, en gooien die naar het orkest, dat op zijn beurt reageert en muziek terugkaatst.

Daarnaast gebruikt Maya live electronics. Microfoons nemen de muziek op, sturen het naar een programma waar ze live verwerkt wordt en vervormd, en nadien wordt het opnieuw afgespeeld in het orkest. Zo ontstaat een voortdurende lus tussen solisten, orkest en technologie.