De voorbije jaren heb ik bij Brussels Philharmonic al heel wat bijzondere projecten op poten kunnen zetten. Maar dit festival is toch nog van een andere orde. Door alles te concentreren op twee dagen krijg je een heel andere energie dan een paar losse concerten doorheen het seizoen. Met een festival spreek je een intentie uit, ik geloof daar echt in.

De spanningsboog van Tectonics strekt zich uit over twee dagen, zodat je de tijd krijgt om je oren helemaal open te stellen. De concerten zijn verschillende hoofdstukken, die samen een journey zijn waarin je je als publiek kan onderdompelen. Magie ontstaat wanneer die intentie en het publiek op één lijn zitten, dan wordt het festival een echte 'deep dive'.

Een belangrijk deel, zelfs doel, van dit project is om dat nieuwsgierig, ‘nieuw’ publiek te bereiken. Ik noem ze misschien nieuw, maar dat zijn ze eigenlijk helemaal niet. Geïnteresseerden voor deze muziek bestaan zeker en vast. Ze hebben alleen niet allemaal hun weg naar Flagey gevonden. We blijven ons inzetten om onze ruimte open te stellen voor een publiek met uiteenlopende achtergronden. Als orkestmuzikanten hebben we best wat slagkracht om diverse makers te ondersteunen. Praktisch gezien is dat niet altijd een sinecure; je moet een gemeenschap opbouwen en samenwerken, dat gebeurt niet van de ene dag op de andere. Maar door je ruimte keer op keer op keer te delen, kan zoiets wel groeien.

Een belangrijk aspect aan het Tectonics-festival is dat we steeds op zoek gaan naar unieke speelplekken, locaties die normaal gezien niet als concertzaal gebruikt worden. Hier hebben we natuurlijk dat fantastische Flagey-gebouw dat we ten volle willen benutten. Er zullen concerten zijn in zowel Studio 1 als Studio 4, maar het publiek zal ook andere delen van het gebouw kunnen ontdekken.

Dat zorgt voor een nieuwe kijk op de zaken. Niet alleen op wat het orkest kan, en wat wij als organisatie doen, maar ook een nieuw perspectief op de muziek tout court. Het perspectief verschuift van de ene zaal naar de andere: van orkestmuziek, naar vocale muziek, naar elektronische muziek ... Bij de meeste muziek op het programma draait het dan ook vooral om die lichamelijke ervaring, eerder dan het cerebrale en het verstandelijke. We willen niet alles contextualiseren of de lijnen in de muziekgeschiedenis duidelijk maken. Bij Tectonics gaat het er niet om hoe we over moderne muziek denken, en wel om hoe we die beleven.

Ik heb Tectonics al op verschillende plekken in de wereld georganiseerd. De energie komt elke keer opnieuw van de lokale muzikanten en artiesten die bij het festival betrokken zijn. Het is niet de bedoeling om zomaar een hoop kunstenaars van buitenaf uit te nodigen. Ook deze editie zal dus sterk gekleurd worden door de Brusselse context. We hebben in deze stad zoveel boeiende, kleine labels, die extreem toegewijd muziek van hier uitbrengen. Daardoor voel je echt dat er een sterke scene bestaat, met name in de improvisatorische muziek en de geluidskunst. Het zijn te veel straffe artiesten om ze allemaal op een tweedaags festival uit te nodigen, maar het is geweldig om toch een glimps van die rijkdom te kunnen tonen - en er deel van uit te maken.