Joan Tower wordt in 1938 geboren in New Rochelle, New York, maar brengt een belangrijk deel van haar jeugd door in Bolivia, waar haar vader als geoloog werkt. Tussen bergen, hoogvlaktes en verre horizonten ontwikkelt ze een scherp oor voor ruimte en klankmassa. Het gevoel voor hoogte, spanning en fysieke energie dat haar muziek later zou kenmerken, vindt hier een eerste voedingsbodem.

Tower begint haar muzikale loopbaan als pianiste. Ze studeert aan Bennington College en later aan Columbia University, waar ze zich verdiept in zowel uitvoering als compositie. Gaandeweg verschuift haar focus: de performer maakt plaats voor de maker. Die achtergrond als pianiste blijft echter hoorbaar aanwezig in haar muziek, die vaak een uitgesproken lichamelijke, bijna atletische directheid heeft.

In de jaren zeventig maakt Tower deel uit van de New Yorkse hedendaagse muziekscene, onder meer als stichtend lid van de Da Capo Chamber Players. Terwijl minimalisme en conceptuele strengheid de toon zetten, ontwikkelt zij een stijl die zich daar niet volledig bij aansluit. Haar muziek is weliswaar ook ritmisch gedreven, gelaagd en uitgesproken energiek, maar minder als mantra en meer als motor. Ze effent een eigen pad, dat haar niet altijd modieus, maar wel herkenbaar maakt.

Met Fanfare for the Uncommon Woman schrijft Tower een van haar bekendste werken, en meteen ook een titel die niets aan de verbeelding overlaat. Het stuk is een speelse maar krachtige knipoog naar Coplands Fanfare for the Common Man, en groeide uit tot een soort muzikaal visitekaartje. Niet alleen omwille van de muziek, maar ook door haar unieke positie als vrouwelijke componist.

Hoewel Pépin met haar taal onmiskenbaar in het vandaag staat, weigert haar muziek zich te onderwerpen aan de esthetische strengheid die hedendaagse componisten soms lijkt te typeren. Ritme, kleur en transparantie spelen een centrale rol, met een orkestrale flair die haar werk opvallend toegankelijk maakt. In een tijd waarin nieuwe muziek nog wel eens met een frons wordt beluisterd, lijkt Pépin zich comfortabel te voelen bij het idee dat het ook gewoon plezierig mag klinken.

Dat haar aanpak aanslaat, blijkt uit een prijzenkast die even snel groeit als haar oeuvre. In 2015 wint Pépin de prestigieuze Grand Prix Musique Symphonique van SACEM (de Franse tegenhanger van SABAM) later volgt ook nog en een Victoire de la musique classique en sinds 2022 is ze lid van de Franse Orde van Kunst en Letteren. Een opmerkelijk reeksje erkenningen voor iemand die eigenlijk nog maar net uit de startblokken geschoten is – oh neen, nu noemen we haar zelf weer jong en beloftevol.